Ο Αντώνης βαρέθηκε να περιμένει τον παππού. Ενώ ήξερε πως δεν ήταν ποτέ στην ώρα του, δεν έλεγε να το πάρει απόφαση. Κάθε βράδυ που τον αποχαιρετούσε, εκείνος του έλεγε: «Αύριο στις πέντε με πέντε και πέντε», ποτέ όμως δεν εμφανιζόταν πριν από τις πέντε και μισή. Τώρα ήταν έξι παρά είκοσι κι ο παππούς... άφαντος.

«Να δούμε τι δικαιολογία θα βρει πάλι...» συλλογίστηκε ο Αντώνης. Πως ήταν μεγάλος ψεύτης ο παππούς, το ήξερε. [...] Το περίεργο βέβαια ήταν πως οι ιστορίες που σκαρφιζόταν έβγαιναν πολλές φορές αληθινές, κι έτσι ο Αντώνης αναγκαζόταν να τον πιστεύει. [...]

Μερικά απ’ αυτά που έλεγε ο παππούς πως του είχαν συμβεί - τα 'γραφε η εφημερίδα την επόμενη μέρα ή τα έδειχναν στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Όχι βέβαια όπως ακριβώς τους τα είχε πει εκείνος, μα έμοιαζαν τόσο, που όλοι πίστευαν πως ο παππούς τα είχε ζήσει. Όπως εκείνη τη φορά που είχε αργήσει πολύ και κατέφτασε μ’ ένα τσιρότο στο κεφάλι. Για μια στιγμή ο Αντώνης είχε πιστέψει πως το κόλλησε επίτηδες, για να δικαιολογήσει την αργοπορία του. Από κάτω όμως διακρινόταν ξεραμένο αίμα. Μα κι αυτό βέβαια μπορεί να ήταν από κόκκινο μαρκαδόρο - όλα να τα περιμένεις από τον παππού.

Είχε πάει, λέει, στο Μοναστηράκι να ψάξει για κάτι παλιά προγράμματα θεάτρου - ο παππούς ήταν συνταξιούχος ηθοποιός - και καθώς ανέβαινε την Μητροπόλεως έπεσε πάνω σε μια πορεία φοιτητών. Μπλέχτηκε κι εκείνος μαζί τους. Μαζεύτηκαν οι φοιτητές έξω από το υπουργείο Παιδείας και απαιτούσαν να μπουν μέσα να δουν τον υπουργό. Οι πόρτες όμως ήταν κλειστές, η αστυνομία να τις φρουρεί. Τα παιδιά άρχισαν να σπρώχνουν τους αστυνομικούς, έσπρωχνε κι ο παππούς, οι αστυνομικοί όμως έβγαλαν τα κλομπς. Έφαγε λοιπόν μια ξώφαλτση και τον πήραν τα αίματα. «Ντροπή!» φώναζαν οι φοιτητές. Μια κοπέλα τον τράβηξε από το χέρι, ενώ οι άλλοι τους έκαναν χώρο να περάσουν. Τον πήγε σ’ ένα φαρμακείο κι όσο ο φαρμακοποιός περιποιόταν το τραύμα του, η κοπέλα τον ρώτησε:

― Τι γύρευες εσύ, παππού, με τους φοιτητές;

― Να δώσω ένα χεράκι, είπε ο παππούς, και η κοπέλα τον φίλησε στο μάγουλο.

Το βράδυ είδαν στις ειδήσεις και την πορεία και τους φοιτητές και την αστυνομία με τα κλομπς και τα δακρυγόνα. Ούτε παππούς όμως, ούτε κοπέλα, ούτε φιλί στο μάγουλο.

― Ε, δεν τα παίρνει κι όλο ο φακός, μουρμούρισε ο ψεύτης παππούς.

Άλκη Ζέη, Ο ψεύτης παππούς

🎯 Εξάσκηση: 2η Προσομοίωση - Πρότυπα Σχολεία